Εκείνο το όνειρο το παιδικό μου…

Είναι φορές και στιγμές που οι λέξεις μιας πλούσιας γλώσσας όπως η ελληνική μοιάζουν

πολύ λίγες και φτωχές για να αποτυπώσουν τι αισθάνεται κανείς, που η έκρηξη

συναισθημάτων στο μυαλό και στην ψυχή είναι δύσκολο να μπει σε τάξη και να

καταγραφεί σε μια κόλλα χαρτί, σε μερικές αράδες.

Κάθομαι μπροστά από τον υπολογιστή να γράψω ένα κείμενο για τα 100 χρόνια του

ΘΡΥΛΟΥ, για τον ένα αιώνα ζωής του ΑΠΟΕΛ μας. Και διαπιστώνω αδυναμία να

προχωρήσω, συλλαμβάνω τον εαυτό μου πνιγμένο σε μια τρικυμία σκέψεων να

αδυνατεί να εκφραστεί, να μην μπορεί να αποδώσει με λόγια όλα αυτά που

στριφογυρίζουν σαν αγριεμένος ανεμοστρόβιλος στον εγκέφαλο. Γράφω και σβήνω,

σβήνω και ξαναγράφω…

Σκέφτομαι ποιος είμαι εγώ για να γράψω για το ΑΠΟΕΛ, ποιος είμαι εγώ για να μιλήσω

για τον ΘΡΥΛΟ. Για τα 100 χρόνια τρισένδοξης ιστορίας του, για μια ιδέα που δεν είναι

απλώς ένα αθλητικό σωματείο και μια ποδοσφαιρική ομάδα, για μια ιδέα που ίσως και

αυτοί που πριν από ένα αιώνα την εμπνεύστηκαν, να μην φαντάζονταν και να μην

υπολόγιζαν πως θα εξελισσόταν σε τρόπο ζωής και λόγο ύπαρξης για χιλιάδες κόσμο

στα χρόνια που θα έρχονταν.

Και κάπου εδώ αντιλαμβάνομαι το αυτονόητο. Πως είμαι ένας από αυτούς τους

εκατοντάδες χιλιάδες για τους οποίους είναι το ΑΠΟΕΛ τρόπος ζωής και λόγος ύπαρξης,

πως αυτά τα πέντε γράμματα είναι εκείνα που στον δικό μου σήμερα σχεδόν μισό αιώνα

ζωής, σημάδεψαν και εξακολουθούν να σημαδεύουν το πέρασμά μου από την γη.

Δεν θα προσπαθήσω λοιπόν να ξετυλίξω το κουβάρι της ιστορίας του ΑΠΟΕΛ μας, δεν

χρειάζεται να υπενθυμίσω εγώ σε κανέναν από εμάς την προσφορά του Σωματείου μας

στους εθνικούς αγώνες, το στίγμα του ως προπύργιο του Ελληνισμού και ως ανάχωμα

σε κάθε επιβούλευση για παραχάραξη της ιστορίας και αλλοίωσης της ελληνικότητας

του νησιού μας. Ούτε σε ποδοσφαιρικό και γενικότερα αθλητικό επίπεδο τις μοναδικές

και αξεπέραστες επιτυχίες του ΘΡΥΛΟΥ.

Μια μέρα σαν και την σημερινή, αφήνω καλύτερα το νήμα των δικών μου αναμνήσεων

να ξετυλιχθεί. Στα σαββατιάτικα και κυριακάτικα εκείνα πρωϊνά της παιδικής και πολύ

περισσότερο εφηβικής ηλικίας, που ο ενθουσιασμός για τον αγώνα που ερχόταν

ξεχείλιζε και που οι ώρες για να βρεθώ στην ανατολική του Μακαρείου δεν περνούσαν,

που τα προηγούμενα βράδια η προσευχή πριν από τον ύπνο (όσο μπορούσα να

κοιμηθώ) ήταν να κερδίσουμε αύριο. Και μετά, η ατέλειωτη χαρά της νίκης, η λύπη και η

απογοήτευση για την ήττα…

Αναμνήσεις, επιστρέφοντας πίσω τον χρόνο στο πρώτο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της

σαιζόν 1989-1990 που αμυδρά θυμάμαι να πανηγύρισα, και ακόμη πιο έντονα εκείνο

του 1991-1992. Στην ονειρική περίοδο ως έφηβος πλέον, 1995-1996, και την ανίκητη

ομάδα του Κρίστο Μπόνεφ που κατέκτησε διά περιπάτου το νταμπλ, όπως και τον τότε

μπασκετικό ΑΠΟΕΛ που παρέσερνε επίσης τους πάντες και τα πάντα στο πέρασμά του.

Στην πέτρινη πενταετία που ακολούθησε και μας βρήκε στην σκιά της Ανόρθωσης και

της Ομόνοιας, στο κύπελλο εκείνο του 1996-1997 με τον Αλέφαντο προπονητή στον

τελικό απέναντι στους «αιώνιους», στον αλησμόνητο εκείνο τελικό του 1998-1999 με την

Ανόρθωση όταν το πήραμε και όταν χρειάστηκε για να βρεθώ εκεί υπηρετώντας βλέπετε

την στρατιωτική μου θητεία, να «γειώσω» τον καλύτερο φίλο και «σειρά» μου. Και όταν

η ανατολική του Τσιρείου βούλιαξε από το «πορτοκαλί» τσουνάμι που κάλυψε την

Λεμεσό.

Τα χρόνια πέρασαν… Η νέα χιλιετία σηματοδότησε την έναρξη μιας νέας εποχής για τον

ΘΡΥΛΟ, της μεγάλης αντεπίθεσης και της απόλυτης κυριαρχίας, των ευρωπαϊκών

επιτυχιών που μόνο το ΑΠΟΕΛ θα μπορούσε να έχει και που μόνο το ΑΠΟΕΛ μπορεί

να επαναλάβει.

Στο παγωμένο εκείνο βράδυ της 7ης Μαρτίου του 2012 όταν ο υδράργυρος στο

θερμόμετρο της ΑΠΟΕΛΛΙΣΤΙΚΗΣ υπερηφάνειας κτύπησε κόκκινο. Όταν ο στρατηγός

Ιβάν Γιοβάνοβιτς καθοδήγησε και οδήγησε με περισσή μαεστρία το γαλαζοκίτρινο

πειρατικό πιο πέρα από το όνειρο.

Και όταν η Ευρώπη ολόκληρη αναγκάστηκε να υποκλιθεί στο μεγαλείο ενός

ποδοσφαιρικού για τα δεδομένα της νάνου, που η ψυχή και το πάθος του, η ορμή του

εκστασιασμένου σε κάθε παράσταση κοινού του, τον μετέτρεψαν σε ένα άτρωτο γίγαντα

που κανένα ποδοσφαιρικό μεγαθήριο δεν μπορούσε να τα βάλει μαζί του. Και που όλα

μαζί συνέθεσαν στο να γραφτεί με χρυσά γράμματα το έπος του ΘΡΥΛΟΥ, το έπος των

«8».

Είθισται να λέγεται πως νομοτελειακά τα πάντα έχουν τα πάνω και τα κάτω τους, πως

τίποτα σε αυτό τον κόσμο και σε αυτή την ζωή δεν μπορεί να κινείται σε μια ευθεία

γραμμή. Το ΑΠΟΕΛ μας τα τελευταία χρόνια δεν βρέθηκε στο χείλος, αλλά μέσα στον

γκρεμνό. Άλλοι στην θέση μας ίσως και να μην κατάφεραν να επιβιώσουν, ενδεχομένως

και να έσβηναν από τον χάρτη.

Εμείς αντέξαμε και αντέχουμε γιατί είμαστε το ΑΠΟΕΛ, γιατί ρέει ελληνικό αίμα στις

φλέβες μας και γιατί ανάλογες ή παρόμοιες καταστάσεις περάσαμε και στο παρελθόν.

Γιατί ξέρουμε πως οι πίκρες είναι παροδικές και ότι θα έρθει αργά ή γρήγορα η ώρα

που, όπως λέει και ο ύμνος μας, θα τις σκορπίσει τ’ αγέρι. Που θα ανέβει ξανά ψηλά

ψηλότερα ο ΘΡΥΛΟΣ, γιατί πολύ απλά το ΑΠΟΕΛ είναι ιδέα και αθάνατο θα ζει.

Στα γενέθλια των 100 μας χρόνων το καλύτερο δώρο που θα μπορούσε να περιμένουμε

και που θέλουμε, φαίνεται να βρίσκεται προ των πυλών, η στιγμή που θα δώσει το

έναυσμα για μια καινούργια εποχή κυριαρχίας και επιστροφής του Αυτοκράτορα στον

Θρόνο του δείχνει να πλησιάζει.

Δεν ξέρω αν φέτος ή του χρόνου ή σε πόσα χρόνια θα κατακτήσουμε και θα

πανηγυρίσουμε το επόμενό μας πρωτάθλημα. Θα ήταν ψέμα να πω ότι δεν με νοιάζει

και πως δεν με ενδιαφέρει.

Όμως αλήθεια είναι ταυτόχρονα, όπως είμαι σίγουρος πως και για όλους εσάς ισχύει, ότι

το τι ήταν, τι είναι και τι θα είναι το ΑΠΟΕΛ για όλους μας, δεν έχει να κάνει με ένα

τρόπαιο λιγότερο ή περισσότερο, δεν μετριέται η ιδέα του ΘΡΥΛΟΥ με τίτλους. Γιατί

πολύ απλά «για μας ο ΘΡΥΛΟΣ είναι λατρεία, είναι μια τρέλα, είναι μια θρησκεία».

Συνειδητοποιημένος σήμερα σχεδόν στα πενήντα, ξέρω καλά ξετυλίγοντας το νήμα και

το κουβάρι των προσωπικών μου αναμνήσεων πως «άμα ζούσαν όσα έζησα, θα

πεθαίνανε κι’ αυτοί για τ’ ΑΠΟΕΛ». Νιώθω περήφανος γιατί «δεν άλλαξα ποτέ και έμεινα

εκεί, για σένα ένας τρελός πορτοκαλί».

Και το σημαντικότερο, απόλυτα σίγουρος πως εκείνο το όνειρο το παιδικό μου, σε λύπες

και χαρές, θα είναι εκείνο που στα όσα χρόνια ζωής μου έχουν απομείνει θα συνεχίζει να

με συντροφεύει, όπως λέει και το σύνθημα, ΑΠΟΕΛΑΡΑ καθημερινά, γιατί μας έχεις

πάρει ΘΡΥΛΕ τα μυαλά. Και γιατί μονάχα, αυτή ομάδα, μου ομορφαίνει την ζωή.

Χρόνια πολλά ΑΠΟΕΛ μας, χρόνια πολλά ΘΡΥΛΕ!