Αναμνήσεις χρώματος μπλε - κίτρινο

Τι θυμάσαι; Γράψε τα, πες μας από πότε...

Θα πω λοιπόν, από τότε που ένας πιτσιρικάς φώναζε μόνος του για 90 λεπτά «Α –Α – ΑΠΟΕΛ» σε ένα φιλικό παιγνίδι στο παλιό ΓΣΟ (ναι, αυτό δίπλα στο δημόσιο κήπο της Λεμεσού), παρά τα «σσς» του πατέρα του και του μεγάλου αδελφού και τα γέλια των γύρω. Ή αργότερα στα τέλια της νότιας του ΓΣΠ, όχι αυτού που ξέρετε, του άλλου, του παλιού, που εν πάρκο σήμερα, έχοντας απέναντι το Δομάζο και τον Αντωνιάδη, αλλά και τον γίγαντα (έτσι μου φάνηκε) Ανδρέα Στυλιανού να ισοφαρίζει σε 2-2.

Αλλά και μετά, όταν σε ένα τελικό στο Τσίρειο στάδιο η ομαδάρα του Στυλιανού, του Στεφανή, του Μάρκου, του Μιαμηλιώτη, των Παντζιαράδων, κέρδιζε με 6-0 την Αλκή στον τελικό του κυπέλλου, ή στο στίβο του παλιού ΓΣΠ, επίσης, να παναηγυρίζει τα γκολ στον τελικό με τον Ολυμπιακό μπαίνοντας και λίγο μέσα στο γήπεδο, κάθε φορά και περισσότερο. Στο κάγκελο του Μακαρίου σταδίου με μια σημαία να περιμένει το σφύριγμα της λήξης για να χιμήξει στο γρασίδι και να... σηκώσει το κύπελλο και την επόμενη χρονιά το πρωτάθλημα για να αρχίσει, τότε, μια νέα εποχή. Μέχρι το νέο ΓΣΠ και το έπος (καθ΄υπερβολήν) που ακολούθησε, σε Κύπρο και Ευρώπη.

Είμαστε περήφανοι για την ομάδα μας, γιατί όταν μας ρωτάνε, ποια ήταν η κορυφαία στιγμή του ΑΠΟΕΛ, το μυαλό μας, εμάς που είμαστε στο γήπεδο λίγο περισσότερο από το μισό των 100 χρόνων, πάει σε πολλές περιπτώσεις. Μπορεί η εύκολη απάντηση να είναι οι «8 του Champions League, αλλά τηρουμένων των αναλογιών η απάντηση μπορεί να είναι πολλαπλή. Γιατί; Μα δεν είναι κορυφαία στιγμή, όταν γίνεσαι η πρώτη ελληνική ομάδα που κερδίζει ευρωπαϊκή πρόκριση σε όλο τον ελληνισμό (1963);

Δεν είναι κορυφαίο, από τις χωμάτινες αλάνες, ξαφνικά παίζεις στη Λεωφόρο, το Καραϊσκάκη και την Τούμπα (1973); Δεν είναι κορυφαία στιγμή να παίρνεις νταμπλ αήττητος (1996); Τι είναι κορυφαίο, να μπαίνεις στους ομίλους του Champions League με προϋπολογισμό «πείνας» το 2008 ή το 2011 με γεμάτο πορτοφόλι και Αλμέιδα, Μαντούκα, Τρισκόφσκι, Μαρτσίνιο, Χιώτη, κλπ; Μήπως δεν ήταν κορυφαία, η πρώτη θέση στον όμιλο ή και αργότερα τα συνεχόμενα πρωταθλήματα;

Ζήσαμε όμως και τα κάτω της ομάδας, τα οποία, πλέον, αμυδρά θυμόμαστε. Από τη ρετσινιά του «προδότη, φασίστα», στην μετά το πραξικόπημα – εισβολή εποχή και την απομόνωση, την μοιραία άνοδο της «δημοκρατικής» Ομόνοιας τα χρόνια που ακολούθησαν, την 5ετία μετά την σχεδόν χρεοκοπία που προέκυψε το 1996, μετά τα οικονομικά ανοίγματα σε ποδόσφαιρο και καλαθόσφαιρα και τα υφιστάμενα προβλήματα από την τραγική διαχείριση των οικονομικών την τελευταία δεκαετία.

Τα πράγματα, πλέον δείχνουν να είναι καλύτερα, οικονομικά, διαχειριστικά και προγραμματικά. Θα μπορούσα να γράψω τόμους για κάθε κεφάλαιο του ΑΠΟΕΛ, αλλά κάτι για 300 λέξεις μου είπε το «Μόνο ΑΠΟΕΛ».

Χρόνια πολλά ΑΠΟΕΛίστες!