Όνειρο από τσιμέντο

Ήμουνα δεκαπέντε. Το τέρμα του εμβληματικού αρχηγού Κούλλη Παντζιαρά εναντίον των παγκόσμιων πρωταθλητών της Γερμανίας του 1990, μπροστά στα δύσπιστα μάτια μας, περιέβαλε με τον πέπλο μιας αναιδούς αμφισβητήσεως ό,τι γνωρίζαμε μέχρι εκείνην την στιγμή ως δεδομένο: όλα γίνονται...

Ελάχιστα λεπτά μάς χώρισαν από το θαύμα τότε. Το ουσιώδες ήταν που βιώσαμε την πίστη ότι μπορούμε να το αγγίξουμε, ίσως αν την επόμενη φορά το ερωτευθούμε ακόμη πιο παράφορα. Οι επόμενες φορές ήλθαν.

Αύγουστος του 2008, Σερβία. Όταν τα πάντα γύρω σου έχουν αποφασίσει να σε λειώσουν κι εσύ το αρνείσαι. Η συνέχεια γνωστή, μην επαναλαμβανόμαστε. Ζούμε και αναπνέουμε με αυτήν την πίστη.

Την πίστη ότι αξίζει να ονειρεύεσαι και εντός, αλλά και εκτός των τεσσάρων βλοσυρών γραμμών του χλοοτάπητος. Την πίστη σε μιαν ομάδα που δεν παίζει μόνο μπάλα, αλλά φυλάει κάποια στενά. Κύπρον, οὗ μ' ἐθέσπισεν...

Με το γαλάζιο της σημαίας μας και με το κίτρινο της αυτοκρατορίας μας. Με τον απαραβίαστο όρκο του 1955. Με το στερνό βλέμμα του Μιχαλάκη Καραολή.

Κυριάκος Χατζηπολυκάρπου