Είτε το λένε φωναχτά είτε το ψιθυρίζουν μεταξύ τους, οι περισσότεροι ΑΠΟΕΛίστες έχουν πια καταλάβει το αυτονόητο: ο επενδυτής είναι η μοναδική ελπίδα. Όχι επειδή ξαφνικά άλλαξε το dna του συλλόγου, ούτε επειδή ο κόσμος παραιτήθηκε από την ανάγκη ελέγχου και προστασίας του ΑΠΟΕΛ. Αλλά επειδή η πραγματικότητα έχει γίνει πολύ σκληρή για να χωρέσει σε συνθήματα.
Ο ΑΠΟΕΛ δεν ψάχνει επενδυτή για να μεγαλώσει. Ψάχνει επενδυτή για να μη μικρύνει. Αυτή είναι η ωμή αλήθεια. Το χρέος είναι βαρύ, οι 55 διακανονισμοί δεν είναι λογιστική λεπτομέρεια και η καθημερινότητα μιας εταιρείας -με τέτοιο φορτίο- δεν διορθώνεται με καλές προθέσεις. Ο κόσμος έδωσε, δίνει και θα δώσει. Από το υστέρημά του, όχι από περίσσευμα. Αυτό όμως κρατά την πόρτα μισάνοιχτη. Δεν χτίζει ξανά σπίτι.
Γι’ αυτό η επόμενη κίνηση δεν μπορεί να γίνει ούτε με πανικό ούτε με αφέλεια. Ο ΑΠΟΕΛ χρειάζεται κεφάλαιο, αλλά χρειάζεται και όρους. Συμφωνίες που να θωρακίζουν το σωματείο, το σήμα, την ιστορία, τη συμμετοχή και την επόμενη μέρα. Επενδυτής δεν σημαίνει «λευκή επιταγή». Σημαίνει σοβαρό πλαίσιο, κδεσμεύσεις, διαφάνεια και δυνατότητα να ξανασταθεί η (ποδοσφαιρική) ομάδα στο ύψος των απαιτήσεών της.
Και ας τελειώσει το παραμύθι ότι η λύση πρέπει να έρθει από μακριά, με άγνωστα ονόματα, εταιρείες νεοσύστατες και παρουσιάσεις. Υπάρχουν επιφανείς ΑΠΟΕΛίστες πολύ πιο κοντά. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει βούληση, συνεννόηση και γενναιότητα για την ώρα των αποφάσεων.
Ο ΑΠΟΕΛ δεν πλησιάζει στο χείλος του γκρεμού. Βρίσκεται εκεί. Και όποιος ακόμη μπερδεύει την καθυστέρηση με σύνεση, δεν προστατεύει τον σύλλογο. Τον αφήνει να βυθίζεται πιο ήσυχα.
Άρθρο στο Goal
