Αδέρφια μου, πιστοί οπαδοί του Θρύλου, περήφανοι ΑΠΟΕΛίστες.
Γράφω αυτές τις λίγες γραμμές με πόνο ψυχής αλλά και συναίσθηση της ευθύνης που νιώθω και της αγάπης προς την δεύτερη, την μεγάλη, Οικογένεια μου. Ο χρόνος που θα γιορτάσουμε τα 100 χρόνια από την ίδρυση του τεράστιου Συλλόγου μας, έμελλε να είναι ο δυσκολότερος στην μέχρι τώρα πορεία μας.
Η πορεία μας στον χρόνο δεν ήταν ποτέ εύκολη. Ο δρόμος προς την κορυφή και την δόξα ήταν γεμάτος εμπόδια και ανηφορικός. Πολλές φορές πέσαμε, ματώσαμε, πονέσαμε αλλά οπλισμένοι με πίστη, θέληση, στοιχεία της Ελληνικής ψυχής και ταυτότητας μας, όχι μόνο σηκωθήκαμε, όχι μόνο σταθήκαμε στα πόδια μας αλλά, διαψεύδοντας τις Κασσάνδρες και όσους από ζήλια μας μισούν, επιστρέψαμε πολύ πιο δυνατοί πετυχαίνοντας το ακατόρθωτο, το αδύνατο για τους άλλους, που δεν ξέρουν και ποτέ δεν θα μάθουν, τι πραγματικά σημαίνει ο ΑΠΟΕΛ, σημαίνει ΨΥΧΗ δυνατή, ασυμβίβαστη, γενναία, ατρόμητη, με αξιοπρέπεια και λεβεντιά. Αυτά είναι τα στοιχεία που διαχρονικά μας χαρακτηρίζουν.
Επιτρέψετε μου να σας δώσω ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα. Αγωνιστικά η χειρότερη μας περίοδος όσον αφορά στα αποτελέσματα ήταν η περίοδος 1956 – 1957. Τερματίσαμε για πρώτη και τελευταία φορά στην τελευταία θέση της βαθμολογίας. Ήταν η πρώτη φορά που η αιώνιος μας αντίπαλος, τερμάτιζε πιο ψηλά στην βαθμολογία από εμάς. Ήταν λοιπόν μια «μαύρη» σελίδα η περίοδος εκείνη για τον Θρύλο μας;
Ακριβώς το αντίθετο! Ήταν για εμένα εκείνη η περίοδος η πιο λαμπρή, υπέρλαμπρη περίοδος στην 100χρονη ιστορία μας. Πριν νομίσετε ότι… τρελάθηκα, δώστε μου την ευκαιρία να σας εξηγήσω. Τα παιδιά του ΑΠΟΕΛ, οι περισσότεροι από τους αθλητές του, όλοι σχεδόν οι ποδοσφαιριστές του, αλλά και μέλη της διοίκησης του, έτρεξαν πρώτοι στο κάλεσμα του Διγενή και αγωνίστηκαν, όχι στους αθλητικούς στίβους, αλλά στα βουνά και στους δρόμους για την Ένωση με τη Μάνα Ελλάδα και την Λευτεριά.
Οι Άγγλοι κατακτητές εξοργίστηκαν και επέβαλαν απαγόρευση της κυκλοφορίας, στην Λευκωσία κατά τα Σαββατοκυρίακα και από αυτή την απόφαση δεν εξαιρούνταν ούτε οι ποδοσφαιριστές μας. Στις 3 Νοεμβρίου 1956, αποφάσισαν να κλείσουν το Γ.Σ.Π. και για αγώνες αλλά και για προπονήσεις αναγκάζοντας τις τρεις ομάδες της πρωτεύουσας, ΑΠΟΕΛ, Ομόνοια και Ολυμπιακό, σε αναγκαστική αδράνεια. Η Ομόνοια επηρεάστηκε λιγότερο αφού προπονείτο κανονικά σε γήπεδο στο Στρόβολο. Το ΓΣΠ άνοιξε ξανά λίγο μετά την Πρωτοχρονιά του 1957 και τότε μόνο άρχισαν οι προπονήσεις της Ομάδας μας ενώ οι υπόλοιποι είχαν συμπληρώσει ήδη τον Α’ γύρο!
Οι ιστορικοί επιβεβαιώνουν ότι ο Σύλλογος που επηρεάστηκε περισσότερο ήταν ο ΑΠΟΕΛ μας λόγω του ότι οι περισσότεροι από τους παίκτες του εντάχθηκαν στις τάξεις της ΕΟΚΑ σταματώντας εντελώς τις προπονήσεις. Οι νεαρότεροι από τους παίκτες μας φορούσαν το πρωί την μαθητική στολή, το απόγευμα τη στολή του ποδοσφαιριστή και το βράδυ γίνονταν αγωνιστές για την Ένωση και την Λευτεριά. Ο Γραμματέας του ΑΠΟΕΛ Τίτος Φάνος τελούσε υπό κράτηση από τις δυνάμεις Ασφαλείας από τις 28.11.1956. Μετά από τρείς εβδομάδες τον έστειλαν στα κρατητήρια Πύλας. Υπό κράτηση ήταν και οι παίκτες μας Κόκος Αλωνεύτης και Νικούδι.
Με αυτά τα δεδομένα η παρουσία της Ομάδας μας στο ανορθόδοξο πρωτάθλημα ήταν τυπική και είχε σαν αποτέλεσμα να πέσουμε στην τελευταία θέση. Δώσαμε μάλιστα και 2 αγώνες λιγότερους από τις υπόλοιπες ομάδες. Οι εκπρόσωποι ΟΛΩΝ των συλλόγων στην ΚΟΠ αποφάσισαν τότε ΟΜΟΦΩΝΑ να μην ισχύσει η διαβάθμιση, όπως έγινε και στις επόμενες 2 χρονιές.
Αυτοί λοιπόν που δεν γνωρίζουν ή κάνουν πως δεν γνωρίζουν, βγαίνουν και λένε ανοησίες που τους αφήνουν εκτεθειμένους… ΟΧΙ μόνο δεν ντρεπόμαστε για εκείνη την χρονιά αλλά την τιμούμε ως την ενδοξότερη της ένδοξης ιστορίας μας. Γιατί για εμάς τους ΑΠΟΕΛίστες η ΠΑΤΡΙΔΑ, η ΕΛΛΑΔΑ, είναι πάνω από όλους και όλα.
Για εμάς τους ΑΠΟΕΛίστες, Κορυφαίος Αθλητής μας, πρώτος ανάμεσα στους πρώτους, ΕΙΝΑΙ ο ήρωας μας Μιχαλάκης Καραολής, που απαγχονίστηκε από τους Εγγλέζους τον Μάιο του 1956. Ο γενναίος αθλητής μας, βάδισε στην αγχόνη τραγουδώντας για την Ελλάδα και την ΕΝΩΣΗ.
Οι ΑΠΟΕΛίστες είμαστε Άνθρωποι με ελεύθερες συνειδήσεις και ελεύθερο πνεύμα. Είναι λογικό να έχουμε συχνά διαφωνίες ακόμα και φραστικές αντιπαραθέσεις. Όμως δεν έχουμε την πολυτέλεια για εγωισμούς. ΤΩΡΑ, περισσότερο από ποτέ, θα πρέπει να συσπειρωθούμε σαν μια γροθιά, όπως παλιά και να κάνουμε ότι μπορούμε για να σηκώσουμε τον Γίγαντα, να ξυπνήσουμε τον Αυτοκράτορα.
Ζητώ να με συγχωρέσουν
Λόγω την επιμονής μου στην θέση ότι «η κακοδιαχείριση του προηγούμενου προέδρου, είναι η αιτία της άσχημης κατάστασης στην οποία περιήλθαμε στα τελευταία χρόνια», κάποια αδέρφια κακοφανίστηκαν μαζί μου. Πάνω στον θυμό τους ένας με χαρακτήρισε ως τον «μεγαλύτερο αντιΑΠΟΕΛίστα» ενώ ένας άλλος υποστήριξε ότι με είδε επανειλημμένα να «χαίρομαι στις αποτυχίες μας και να στενοχωριέμαι στις νίκες μας». Να με μαχαίρωναν ίσως να πονούσε λιγότερο… Όμως ΠΡΕΠΕΙ να προχωρήσουμε μπροστά και ο ΑΠΟΕΛ θέλει κοντά του όλα τα παιδιά του.
Ας με συγχωρέσουν τα αδέρφια που άθελα μου στενοχώρησα. Από την πλευρά μου έχω συγχωρέσει, όσους, άθελα τους με πρόσβαλαν με όσα είπαν ή έγραψαν. Τους δίνω σφικτά το χέρι και σας ζητώ ΟΛΟΙ μαζί, όπως ξανακάναμε στα «πέτρινα χρόνια», στον «καιρό της φανέλας» και στα τσιμέντα του Μακαρείου, να δώσουμε πνοή στον Θρύλο μας. Με την Αγάπη και την Αφοσίωση να του δώσουμε ξανά φτερά για νέες, ονειρεμένες πτήσεις στο Μεγαλείο.
Η Ομάδα μας έχει να δώσει τρεις τελικούς για να κατακτήσει ακόμα ένα τρόπαιο. Ασφαλώς και ΜΠΟΡΟΥΜΕ να κατακτήσουμε το Κύπελλο. Πιστεύω ότι είμαστε καλύτεροι από τους ανταγωνιστές μας. Ας σταματήσει η μουρμούρα και η μιζέρια. Δεν μας ταιριάζουν. Δεν είμαστε χόχοι.
Ας στηρίξουμε με όλη την δύναμη της ψυχής μας τον προπονητή μας Πάμπλο Γκαρσία και τους ποδοσφαιριστές μας. Είμαι σίγουρος ότι θα μας ανταμείψουν κατακτώντας το τρόπαιο. Ας το κάνουμε και… για τα αδέρφια όλα, που κοιτάνε τώρα από τον ουρανό.
Οι ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ πάντα είναι κοντά σου,
ΘΡΥΛΕ τα παιδιά σου σε θέλουν δυνατό.
Παίξε για εμάς για τα αδέρφια ΟΛΑ,
που κοιτάνε τώρα από τον ουρανό.
