Δεν θα μπω στη διαδικασία να αναζητήσω και να βρω τους τελευταίους 20-30 προπονητές που άλλαξε το ΑΠΟΕΛ μας τα τελευταία χρόνια, αλλά το ποσοστό επιτυχίας ανάμεσα σε αυτούς κυμαίνεται σε κάτι λιγότερο από 5%. Είτε ήρθαν σαν όνομα, είτε σαν νεαροί φιλόδοξοι, είτε μεγαλύτεροι με εμπειρίες από πιο προηγμένα πρωταθλήματα, η κατάληξη ήταν πάντα η ίδια: αποτυχία.
Προπονητικά, να πούμε πως ένας coach χρειάζεται να έχει ένα μακροπρόθεσμο πλάνο για να μπορέσει να δείξει έργο και να περάσει τη δική του φιλοσοφία. Υπάρχουν βέβαια και εκείνες οι περιπτώσεις που μπορεί μια αλλαγή προπονητή να «πιάσει» αμέσως. Να αλλάξει την ψυχολογία των παικτών βραχυπρόθεσμα. Να καταφέρει να τους κάνει να τρέξουν περισσότερο για να κερδίσουν μια θέση στην ενδεκάδα. Αυτό συνέβαινε πολύ συχνά στις προηγούμενες δεκαετίες, όχι όμως πλέον — εκτός βέβαια ορισμένων εξαιρέσεων.
Μία τέτοια περίπτωση φάνηκε να είναι ο Λοσάδα. Δεν βλέπουμε το ίδιο να συνέβηκε με τις περιπτώσεις του Καρσέδο στην Πάφο, του Σπιλέφσκι στον Άρη ή του Ιδιάκεθ στην ΑΕΚ, αν θέλουμε να μιλάμε για πιο πρόσφατες περιπτώσεις, τουλάχιστον στις τάξεις των Big 6.
Επί της ουσίας, φέρνοντας έναν προπονητή, έχεις τις εξής περιπτώσεις:
- Να φέρεις έναν προπονητή χαμηλού κόστους, κακό-μέτριο (π.χ. με ικανότητα 4/10), εξελίξιμο, ο οποίος μπορεί με την πάροδο του χρόνου να το δουλέψει, να μάθει (πάνω σου) και να φτάσει στο max του, που θα είναι π.χ. 6 ή 7. Αυτό συνήθως απαιτεί υπομονή και χρόνο για να κυνηγήσει τις πιθανότητες να συμβεί.
- Να φέρεις έναν προπονητή χαμηλού κόστους και να μην σου βγει (χάνεις χρόνο, όχι χρήμα πάνω του, αν και η αδυναμία να μπει σε ομίλους μεταφράζεται σε απώλεια εισοδήματος).
- Να φέρεις έναν έτοιμο προπονητή υψηλού κόστους (π.χ. 7/10) και να σου βγει, αλλά να θέλει να δοκιμάσει την τύχη του σε πιο προηγμένα πρωταθλήματα στη συνέχεια — άρα ξανά από την αρχή.
- Να φέρεις έναν έτοιμο προπονητή υψηλού κόστους (π.χ. 7/10) και να μην σου βγει. Χάνεις χρόνο, χρήμα και έχεις απώλεια εισοδήματος — η χειρότερη των περιπτώσεων.
Το μόνο σίγουρο είναι πως οι πιθανότητες να σου βγει ένας προπονητής από την αρχή δεν είναι μεγάλες. Για να κερδίσεις το max κάποιου, πρέπει να του δώσεις χρόνο να το πράξει σε μακροπρόθεσμη βάση. Αλλά μια ομάδα όπως τον ΑΠΟΕΛ δεν θα έπαιρνε έναν προπονητή του 0/10 (π.χ. Ντομπίγκεζ) ή 1/10 και να ρισκάρεις πάνω του για να δεις αν θα φτάσει στο 7/10 ή στο 9/10.
Το να αλλάζεις 1-2 ή και 3 προπονητές τον χρόνο σίγουρα δεν είναι πλάνο. Βασικά ψάχνεις να βρεις κάποιον που θα μπει στον Αρχάγγελο και θα είναι ένα έτοιμο 7/10. Κάτι τέτοιο, αλήθεια, ποιος ήταν στον ΑΠΟΕΛ; Γνωρίζετε πολλούς; Εγώ ξέρω ορισμένους. Αλλά είναι αυτό το 5% που σας έλεγα. Η εξαίρεση του κανόνα δηλαδή. Που δεν μπορείς να στήνεις μια ομάδα στοχεύοντας αυτή την πιθανότητα.
Στον ΑΠΟΕΛ επί Πρόδρομου Πετρίδη βλέπαμε απίστευτα συχνά αλλαγές προπονητών. Ο κάθε προπονητής, είτε ήταν (θεωρητικά) του 7/10 είτε του 3/10, δεν κατάφερε να δώσει τίποτα. Άλλος έστηνε την ομάδα, άλλος χρησιμοποιούσε τους ποδοσφαιριστές που έφερνε ο προηγούμενος, συν αυτούς που έφερνε η διοίκηση ή οι διάφοροι ατζέντηδες. Μακαρόνια δηλαδή. Το αποτέλεσμα; Το δυσβάσταχτο χρέος που δεν λέει να πιάσει ποτέ ταβάνι.
Το χειρότερο για μένα είναι πως, αν και επιτέλους ο – κατά γενική ομολογία – υπεύθυνος για τη σημερινή κατάσταση της ομάδας δεν βρίσκεται πλέον στο πόστο του, μια μεγάλη μερίδα οπαδών εξακολουθεί να ασπάζεται το λανθασμένο μοντέλο όσον αφορά την τεχνική ηγεσία. Θέλουν δηλαδή η ομάδα μας να διαχειρίζεται την προπονητική καρέκλα με πανομοιότυπο τρόπο όπως και τότε. Να έρχεται κάποιος, αν δεν κερδίζει να φεύγει και να έρχεται άλλος, αν δεν κάνει ούτε αυτός να έρχεται άλλος, και ο επόμενος… και ο επόμενος… και ο καθένας τους παίκτες του… και ο επόμενος τους παίκτες του προηγούμενου… αχταρμάς. Και το χρέος… να αυξάνεται.
Σήμερα βλέπουμε πολλά αρνητικά στην ομάδα μας. Δεν είναι της ώρας να μετρήσουμε το ποσοστό ευθύνης του προπονητή, του μισθολογίου που δεν καταβάλλεται στην ώρα του, της ποιότητας του ρόστερ, των οικονομικών δεδομένων των αντιπάλων και την ποιότητα του αντιπάλου. Παίζει ρόλο αν το ποσοστό είναι Α% για τον ένα λόγο ή Β% για τον άλλο; Ή μένει η ουσία, ότι δεν στήνουμε μια συμπαγή ομάδα και ένα νοικοκύρεμα στα οικονομικά μας;
Και θεωρείτε πως το brand name, για το οποίο είμαστε τόσο περήφανοι (και πάνω στο οποίο ποντάρουμε να βρούμε κάποιον επενδυτή στο άμεσο μέλλον), θα δυναμώσει ή θα αποδυναμωθεί με τις συνεχείς αλλαγές προπονητών και ποδοσφαιριστών; Ποιος προπονητής (π.χ. του 7/10) θα θέλει να έρθει αν γνωρίζει για τα πολλά volts που έχει η «ηλεκτρική καρέκλα» του Αρχαγγέλου;
Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να κάνω έναν διαχωρισμό του βραχυπρόθεσμου πλάνου από το μακροπρόθεσμο. Φτάσαμε σε μια φάση που οι λανθασμένοι χειρισμοί και οι πολλαπλές αλλαγές προπονητών δεν αφήνουν την ομάδα να φτάσει σε σταθερότητα.
Και είναι καιρός να αναλογιστούμε και τις δικές μας ευθύνες σαν οπαδοί. Γιατί η λαϊκή απαίτηση για αλλαγές προπονητών δεν μπορεί να συνεχιστεί. Δεν υπάρχει ούτε η οικονομική άνεση για κάτι τέτοιο και δεν μπορούμε πλέον να βαδίζουμε χωρίς ένα μακροπρόθεσμο πλάνο.
Γιώργος Γεωργίου
george1977@gmail.com
