Αναδημοσιεύουμε σχόλιο του Κώστα Αθανασίου στο sport-fm.com.cy
«Διαβάζω με προσοχή τις δημόσιες τοποθετήσεις του Κρις Τριανταφυλλίδη, όπως και όσων υπηρέτησαν τον ΑΠΟΕΛ από διάφορα πόστα κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών.
Όπως όλοι όσοι «πέρασαν από θέσεις ευθύνης, έκανε και εκείνος τα λάθη του. Είναι, όμως, εξίσου ξεκάθαρο ότι οι ευθύνες του δεν μπορούν να συγκριθούν με εκείνες όσων διοίκησαν τον ΑΠΟΕΛ τα τελευταία χρόνια και οδήγησαν τον σύλλογο στη χειρότερη οικονομική και διοικητική κρίση της ιστορίας του.
Ο Κρις Τριανταφυλλίδης άσκησε δημόσια και έντονη πίεση για να αποτραπεί ο δανεισμός από τους Βραζιλιάνους. Ορθώς το έκανε. Θα έλεγα μάλιστα ότι ήταν υποχρέωση του να το κάνει. Στην τελευταία του παρέμβαση έθεσε ένα εύλογο ερώτημα: Αν κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια όσοι έφεραν τον ΑΠΟΕΛ στο χείλος του γκρεμού.
Η απάντηση είναι απλή. Φυσικά και κοιμούνται. Για να αισθανθεί κάποιος το βάρος των ευθυνών του, πρέπει πρώτα να έχει αντιληφθεί το μέγεθος της καταστροφής που προκάλεσε. Και δυστυχώς υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που αδυνατούν να κατανοήσουν πού ακριβώς βρίσκεται σήμερα ο ΑΠΟΕΛ.
Εκεί, όμως, που διαφωνώ με τον καταξιωμένο νομικό είναι στην ανησυχία του ότι σε περίπτωση συμφωνίας με τον Σάββα Λιασή, οι ΑΠΟΕΛίστες -δηλαδή οι μέτοχοι της υφιστάμενης καταχρεωμένης εταιρείας- δεν θα έχουν λόγο στη νέα εποχή του συλλόγου.
Για μένα αυτό δεν αποτελεί απειλή. Αποτελεί ευλογία.
Υπό μία βασική προϋπόθεση. Ότι θα επιτευχθεί μια συμφωνία η οποία θα προστατεύει τα συμφέροντα του ΑΠΟΕΛ, θα σέβεται την ιστορία του συλλόγου και θα διαφυλάσσει την ταυτότητα και την αξιοπρέπεια του κόσμου του.
Διότι αν υπάρχει ένα συμπέρασμα από όσα ζήσαμε τα τελευταία χρόνια, είναι ότι δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να συνεχίσουν να επηρεάζουν τις εξελίξεις άνθρωποι που φέρουν έστω και την παραμικρή ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση. Κανένας.
Όταν οι μουγγοί μιλούσαν και οι τυφλοί έβλεπαν, σχεδόν όλοι οι μέτοχοι χειροκροτούσαν στο τέλος κάθε Γενικής Συνέλευσης. Όταν οι αριθμοί φώναζαν, όταν τα χρέη διογκώνονταν, όταν οι προειδοποιήσεις διατυπώνονταν δημόσια και ιδιωτικά, οι αντιδράσεις ήταν ελάχιστες, σποραδικές και επιφανειακές.
Οι ελάχιστοι που διαφωνούσαν αντιμετωπίζονταν σχεδόν ως εχθροί. Οι προειδοποιήσεις τους θεωρούνταν υπερβολές. Οι ανησυχίες τους υπονόμευση. Όλα γίνονταν, υποτίθεται, για το «καλό του ΑΠΟΕΛ».
Ακόμη και εσύ, αγαπητέ Κρις, με αρκετές δημόσιες παρεμβάσεις σου εξέφραζες κατά καιρούς τη βεβαιότητα ότι ο ΑΠΟΕΛ θα έβρισκε τον δρόμο του. Η πρόθεση ήταν αγαθή. Η πυξίδα, όμως, ήταν στραμμένη προς τη λάθος κατεύθυνση. Το παραδέχθηκες άλλωστε και ο ίδιος με το δημόσιο mea culpa πριν από μερικούς μήνες.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία.
Κανένας μέτοχος δεν εισακούστηκε πραγματικά, γιατί σχεδόν κανένας μέτοχος δεν επέμεινε πραγματικά. Κανένας δεν υπερασπίστηκε αποτελεσματικά τα συμφέροντα του ΑΠΟΕΛ, γιατί ο ρόλος του είχε καταλήξει να είναι διακοσμητικός.
Οι Γενικές Συνελεύσεις μετατράπηκαν σε διαδικασίες επικύρωσης προειλημμένων αποφάσεων και όχι σε μηχανισμό ελέγχου και λογοδοσίας. Τώρα τα δεδομένα αλλάζουν.
Αν έρθουν επενδυτές, αυτοί που θα βάζουν τα χρήματά τους θα έχουν και τον πρώτο λόγο. Θα αναλαμβάνουν το ρίσκο. Θα κρίνονται από το αποτέλεσμα. Θα βλέπουν τον ΑΠΟΕΛ όχι μόνο συναισθηματικά αλλά και επιχειρηματικά, γιατί χωρίς οικονομική βιωσιμότητα δεν υπάρχει μέλλον.
Και ακριβώς γι’ αυτό θεωρώ ότι όσοι είχαν τη δυνατότητα να επηρεάσουν τα πράγματα και δεν το έπραξαν όταν έπρεπε, δεν δικαιούνται σήμερα να παρουσιάζονται ως θεματοφύλακες της επόμενης ημέρας.
Όταν υπήρχε χρόνος, δεν μίλησαν αρκετά. Όταν υπήρχε χώρος, δεν πίεσαν αρκετά. Όταν υπήρχε ευκαιρία, δεν συγκρούστηκαν για να αποτρέψουν το… χάος.
Ο ΑΠΟΕΛ βρίσκεται σήμερα στο χαμηλότερο σημείο της ιστορίας του και υπάρχει σοβαρός κίνδυνος για τα χειρότερα. Και ακριβώς γι’ αυτό όλοι πρέπει να αντιληφθούν ότι η αλλαγή που έρχεται δεν είναι η απειλή.
Είναι η σωτηρία.»
