Ο ΑΠΟΕΛ δεν έφτασε τυχαία στη σημερινή του κατάσταση. Τίποτα από όσα ζούμε δεν είναι αποτέλεσμα κακής στιγμής ή ατυχίας. Είναι το αποτέλεσμα επιλογών, πρακτικών και αποφάσεων που συσσωρεύτηκαν με τα χρόνια και οδήγησαν τον Σύλλογο στο πιο επικίνδυνο σταυροδρόμι της ιστορίας του.
Λίγους μήνες πριν από τη συμπλήρωση 100 χρόνων ζωής, ο ΑΠΟΕΛ δεν κινδυνεύει μόνο αγωνιστικά. Κινδυνεύει θεσμικά, οικονομικά και ηθικά. Και όταν κινδυνεύει η ίδια η ύπαρξη ενός τόσο ιστορικού και μεγάλου Συλλόγου, η σιωπή παύει να είναι επιλογή.
Το κείμενο που ακολουθεί δεν γράφτηκε με σκοπό τη σύγκρουση, αλλά με υποχρέωση την αλήθεια. Δεν είναι προσωπική επίθεση. Είναι κραυγή αγωνίας για την Ομάδα που αγαπάμε, σε μια στιγμή που η ευθύνη μας απέναντι στην ιστορία του Θρύλου είναι μεγαλύτερη από ποτέ.
Σε δύο εβδομάδες μπαίνουμε στο 2026, το έτος κατά το οποίο ο ΑΠΟΕΛ, ο πιο επιτυχημένος Σύλλογος στην Κύπρο, θα συμπληρώσει 100 χρόνια ζωής. Δυστυχώς, ο εκατοστός χρόνος θα τον βρει σε συνθήκες παράξενες και ανθυγιεινές.
Το καμάρι του Συλλόγου, η ποδοσφαιρική ομάδα — ή, για να είμαστε ακριβέστεροι, η Εταιρεία που διαχειρίζεται το ποδοσφαιρικό τμήμα, η «ΑΠΟΕΛ Ποδόσφαιρο ΛΤΔ» – βρίσκεται ένα βήμα πριν τη χρεοκοπία. Κι όμως, ο πρόεδρος της, Πρόδρομος Πετρίδης, αρνείται πεισματικά να το παραδεχτεί.
Η ασυνέπεια της Εταιρείας απέναντι στο Σωματείο ΑΠΟΕΛ, το οποίο της εκχώρησε το δικαίωμα διαχείρισης της ποδοσφαιρικής ομάδας έναντι 300 χιλιάδων ευρώ ετησίως, οδήγησε στον μαρασμό τα μεγάλα τμήματα αθλοπαιδιών — Καλαθόσφαιρα και Πετόσφαιρα — που κάποτε κυριαρχούσαν.
Το οίκημα του Σωματείου εγκαταλείφθηκε στη φθορά του χρόνου και παρέμεινε κλειστό για χρόνια. Όταν άρχισε να χαρακτηρίζεται ως «αχούρι» και «ντροπή για τη Λευκωσία», και όταν κάποιοι επώνυμοι έφτασαν να ζητούν ακόμη και την κατεδάφισή του, οι πιο ευαίσθητοι κινητοποιήθηκαν. Έτσι, τον Ιούνιο του 2025 ξεκίνησε επιτέλους η ανακαίνισή του.
Η απάντηση στο ερώτημα πώς κατάντησε έτσι ο άλλοτε πανίσχυρος ΑΠΟΕΛ είναι ξεκάθαρη για όσους ΑΠΟΕΛίστες δεν επιλέγουν να… στρουθοκαμηλίζουν. Από την ηγεσία της Εταιρείας ασκήθηκε συνεχής κακοδιαχείριση, χωρίς πλάνο, χωρίς μέτρο και χωρίς λογική — μια διαχείριση που αύξανε σταθερά τα χρέη αντί να τα μειώνει.
Με έπαρση και αλαζονεία, ο κ. Πετρίδης προχωρούσε ακάθεκτος, παίρνοντας το ένα ρίσκο μετά το άλλο, «τζογάροντας», κυριολεκτικά, την τύχη της ομάδας αλλά και ολόκληρου του Συλλόγου. Τεράστιοι προϋπολογισμοί, υπερδιπλάσιοι των πραγματικών εσόδων, κάκιστος προγραμματισμός και καταστροφικές επιλογές, οδήγησαν σε έναν παραλογισμό, σε μια οικονομική τρέλα που έσπρωξε τον ΑΠΟΕΛ στον γκρεμό, σε μια μαύρη τρύπα χρεών.
Όσο πικρή κι αν είναι η αλήθεια για τους χιλιάδες οπαδούς του, ο ΑΠΟΕΛ βρίσκεται εδώ και καιρό σε οικονομικό αδιέξοδο. Κι όμως, ο άνθρωπος που φέρει την κύρια ευθύνη γι’ αυτή την κατάληξη συμπεριφέρεται σαν να μη συνειδητοποιεί τους τεράστιους κινδύνους. Οι προσφυγές παικτών και προπονητών διαδέχονται η μία την άλλη, ενώ οι υποχρεώσεις προς το κράτος — φόροι και κοινωνικές ασφαλίσεις – δεν επιδέχονται άλλη αναβολή. Παράγοντες κινδυνεύουν σοβαρά με φυλάκιση και διασυρμό.
Το αφήγημα για τους Βραζιλιάνους που «θα επένδυαν 200 εκατομμύρια σε βάθος εικοσαετίας» ξεθώριασε και μοιάζει πλέον με κακόγουστο αστείο. Το ίδιο και η διαβεβαίωση που ακούσαμε επανειλημμένα: «Όσο είμαι πρόεδρος, ο ΑΠΟΕΛ δεν θα κινδυνεύσει…»
Στον αγωνιστικό τομέα, ένας μάγκας και τίμιος προπονητής, ο επαναστάτης Πάμπλο Γκαρσία, παλεύει απεγνωσμένα να εμπνεύσει μια μικρή ομάδα ποιοτικών ποδοσφαιριστών και να τους οδηγήσει στην υπέρβαση. Για μένα, αυτοί οι άνθρωποι είναι ήρωες. Μόνο χειροκρότημα και στήριξη αξίζουν.
Στα σαράντα και πλέον χρόνια που γράφω για τον ΑΠΟΕΛ, ο Γκαρσία είναι από τους καλύτερους προπονητές που γνώρισα και είμαι βέβαιος ότι θα εξελιχθεί σε σπουδαίο προπονητή.
Ο Πρόδρομος Πετρίδης απέτυχε. Δεν βρήκε λύσεις, δεν μπόρεσε να αποτρέψει την καταστροφή. Φθάρθηκε, έχασε την αξιοπιστία του και αποδείχθηκε ολετήρας για την ομάδα. Η συντριπτική πλειοψηφία των ΑΠΟΕΛιστών όχι μόνο δεν τον εμπιστεύεται πλέον, αλλά τον θεωρεί απόλυτα υπεύθυνο για τη χρεοκοπία και τον διασυρμό του ΑΠΟΕΛ.
Άποψή μου είναι ξεκάθαρη: όσο ο κ. Πετρίδης παραμένει στην ηγεσία, τα προβλήματα θα πολλαπλασιάζονται, τα χρέη θα αυξάνονται και η ελπίδα για σωτηρία και εξυγίανση θα σβήνει μέρα με τη μέρα. Κάποιοι έλεγαν ότι «όταν φύγει, θα αφήσει καμένη γη». Μα η μυρωδιά της σήψης βρίσκεται εδώ και καιρό στην ατμόσφαιρα του Αρχαγγέλου. Απλά κάποιοι κάνουν πως… έχασαν την όσφρηση τους!
Ο ΑΠΟΕΛ χρειάζεται επειγόντως: αλλαγή ηγεσίας – κάθαρση – εξυγίανση – νοικοκύρεμα – διαφάνεια.
Μόνο έτσι μπορεί να αναδομηθεί και να αναγεννηθεί. Το «απόστημα» πρέπει να καθαρίσει για να θεραπευτεί ο Θρύλος και να ξαναγίνει ακμαίος. Τότε θα συντελεστεί ένα θαύμα από τους ΑΠΟΕΛίστες, ίσως μοναδικό στα χρονικά του αθλητισμού.
Γιατί για δεκάδες χιλιάδες Έλληνες της Λευκωσίας και της Κύπρου, ο ΑΠΟΕΛ δεν είναι απλώς μια θρυλική ομάδα ή ένας επιτυχημένος σύλλογος. Είναι ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ. Είναι μια ΙΔΕΑ που συγκλονίζει και ομορφαίνει τη ζωή μας.
Σημείωση:
Το Podcast ΜΟΝΟ ΑΠΟΕΛ θα επανέλθει πολύ σύντομα. Από τις αντιδράσεις και την αγάπη σας καταλάβαμε ότι σας εκφράζει πραγματικά. Πιστεύουμε — όπως κι εσείς — ότι η ανοχή και η σιωπή ισοδυναμούν με συνενοχή. Αν δεν υπερασπιστούμε με θάρρος και τόλμη τον Θρύλο στη δυσκολότερη ίσως στιγμή του, δεν θα είμαστε άξιοι να λεγόμαστε ΑΠΟΕΛίστες. Θα επανέλθουμε με νέα ανακοίνωση.
Ο ΑΠΟΕΛ δεν είναι κομμάτι της ζωής μας.
Είναι η ζωή μας όλη.
ΑΠΟΕΛ στις χαρές, ΑΠΟΕΛάρα στα δύσκολα.
ΜΟΝΟ ΑΠΟΕΛ.
Γιώργος Παττίχης
