Είναι σήμερα η 29η επέτειος από την άγρια δολοφονία του Τάσου Ισαάκ και οι Οργανωμένοι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ μας με ανάρτηση τους μας θυμίζουν τα γεγονότα και τιμούν τη μνήμη του ΗΡΩΑ μας.
“Έτος 1996. Είκοσι δύο χρόνια είχαν περάσει.Είκοσι δύο χρόνια εισβολής και κατοχής. Είκοσι δύο χρόνια βιασμού της ελληνικής μας γης… Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Μοτοσυκλετιστών αποφασίζει να διεξάγει συμβολική και ειρηνική πορεία, που θα ξεκινούσε από το Βερολίνο και θα κατέληγε στη Δερύνεια, στις 11 Αυγούστου.
Στις 2 Αυγούστου ξεκινάει η πορεία. Περνάει μέσα από επτά χώρες.2500 χιλιόμετρα στο σύνολο. 2500 χιλιόμετρα για το δίκιο του λαού μας. Για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Για την Κερύνεια και την Αμμόχωστο…
Στις 11 Αυγούστου, 8:00 το πρωί, μια ώρα μόλις πριν την πορεία, ο πρόεδρος της ΚΔ με σύσσωμο το υπουργικό συμβούλιο ζητάει να δει αντιπροσωπεία των μοτοσικλετιστών. Τους ενημερώνει πως η πορεία πρέπει να ακυρωθεί, διότι οι Τούρκοι ετοιμάζουν αιματοχυσία.
Όταν ανακοινώνεται η ακύρωση της πορείας, οι μοτοσυκλετιστές αντιδρούν. Φωνάζουν.Τους πνίγει το δίκαιο. Τους πνίγει ο Πενταδάκτυλος, που τον βλέπουν βεβηλωμένο με το κουρελόπανο της κατοχής. Οδεύουν μαζικά στη Δερύνεια..
Εκεί τους περιμένουν ομάδες Τουρκο”κυπρίων”, οπλισμένοι με ξύλα και πέτρες. Πιο πίσω τους ο κατοχικός στρατός πάνοπλος. Μέχρι και άρματα μάχης μετέφεραν από την Κυθρέα.. Οι μοτοσυκλετιστές φθάνουν στο οδόφραγμα. Οι λυσσασμένοι σκύλοι ορμούν πάνοπλοι εναντίον των διαδηλωτών. Ένας συμπατριώτης μας εγκλωβίζεται στα συρματοπλέγματα και δέχεται κτυπήματα από τους Τούρκους.
Ο Τάσος γυρίζει προς πίσω αψηφώντας τον κίνδυνο και τρέχει να τον βοηθήσει, παραδίδοντας μαθήματα ανδρείας και γενναιότητας. Δυστυχώς όμως, εγκλωβίζεται αυτός. Οι βάρβαροι πέφτουν πάνω του. Τον ξυλοκοπούν ανελέητα. Με πέτρες, ξύλα, λοστάρια.Στο κεφάλι, στο σώμα, όπου βρουν. Μέχρι ο Τάσος μας να αφήσει να αφήσει την τελευταία του πνοή και να εισέλθει και αυτός εις το Πάνθεον των Αθανάτων…
Στις 14 Αυγούστου τελείται η κηδεία του Τάσου Ισάακ. Τα συγκινητικά λόγια του Αρχιεπίσκοπου Χρυσόστομου στην κηδεία, αντηχούν ακόμα στις καρδιές μας, υπενθυμίζοντας μας εκείνο το βαρύ χρέος:
“Ετίμησες την πατρίδα σου, ετίμησες την οικογένεια σου και έδωσες παράδειγμα και για μας, αλλά και για τις μέλλουσες γενιές.”
ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ ΤΑΣΟ ΙΣΑΑΚ
ΤΟΥΡΚΟΙ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ…”
